Een kunstvorm beheers je niet van de ene dag op de andere. Het is een proces van proberen, falen, vallen, opstaan en perfectioneren. Dat dat ook geldt voor de kunst van het liegen, leert het hoofdpersonage in Dear Evan Hansen al snel.
Daan Keisse speelt Evan Hansen, een eenzame tiener die van zijn psycholoog de opdracht krijgt brieven aan zichzelf te schrijven waarin hij vertelt waarom vandaag ‘een geweldige dag wordt’. Een moeilijke opgave als je dagelijks het doelwit bent van pesterijen. Dat de jongeman het überhaupt een kans geeft, is al lovenswaardig te noemen. Wanneer één van die brieven in handen valt van Connor Murphy (Joppe Dekoker), die zichzelf kort nadien van het leven berooft, weeft Evan een web van leugens dat groter dreigt te worden dan hij ooit mogelijk achtte.
Keisse toonde eerder al dat hij niet terugdeinst voor een gelaagde rol met uitdagende zangsolo’s. Die ervaring maakt dat hij Dear Evan Hansen vandaag met glans kan dragen. De manier waarop hij de sociale angst van zijn personage uit, maakt hem zodanig aaibaar dat je nauwelijks nog doorhebt welke impact zijn verzinsels hebben op zijn omgeving. Zeker op Connor, die geen weerwoord meer kan bieden.
Dekokers tijd op het podium mag dan wel beperkt zijn, hij weet de kern van zijn personage alsnog pijnlijk duidelijk te maken. Achter een bullebak schuilt soms namelijk iemand die zich minstens even alleen voelt als de persoon die hij pest. Misschien is dat mokkende gesprek het enige sociale contact dat hij die dag heeft. Misschien is zijn naam op Evans gips, terloops gevolgd door “Nu kunnen we allebei doen alsof we vrienden hebben”, het hoogtepunt van zijn week. Praat dat zijn daden goed? Zeker niet, maar het helpt misschien om de persoon achter de pester te zien.
Intense emoties
Hoewel ze meer op elkaar lijken dan ze zelf zien, verschillen de thuissituaties van Evan en Connor volledig. Heidi Hansen vecht dagelijks om het hoofd boven water te houden als alleenstaande moeder, terwijl Cynthia en Larry Murphy hun dagen vullen met oorverdovend bekvechten. En toch worstelen de moeders met dezelfde twijfels, dat bezingen Joke Van Robbroeck en Mira Delbaen in Gebruiksaanwijzing, de ijzersterke opener van de musical.
De beperkte bezetting van Dear Evan Hansen geeft toeschouwers de kans om de verschillende personages duidelijk te zien evolueren. Of het gaat om de ontluikende liefde bij Zoë Murphy (Charlotte Suijs), Keoni Blockx die gestalte geeft aan de onzekere nerd Jared, of Alana Beck, een rol voor Coraima Gonzalez Garcia, die met de komst van The Connor Project proeft van het influencerschap: na afloop staat ieder van hen heel anders in het leven dan aan de start van de voorstelling.
Maar ook de volwassenen dragen de gevolgen van Evans leugens. Samen met zijn populariteit neemt ook Evans arrogantie toe, waardoor de ooit onbreekbaar gewaande band tussen moeder en zoon barsten gaat vertonen. Die groeiende kloof zorgt voor een hartverscheurende solo waarmee Joke Van Robbroeck zich niet alleen een sterke actrice, maar ook een mens toont.
Het mooie aan de volwassen rollen is namelijk dat de grote emotionele bogen niet gespeeld overkomen. Zowel Van Robbroeck als Delbaen en Pieter Klinck, die de rol van Larry Murphy vertolkt, voelen werkelijk ieder woord dat hun personages zeggen. De discussies die zich ten huize Murphy afspelen gaan er zo hevig aan toe dat je soms betwijfelt of de luidsprekers het geschreeuw nog aankunnen, maar tegelijk hoop je dat die intensiteit geen seconde verzwakt.
De kracht van intimiteit
Het script van Steven Levenson, voor de gelegenheid voorzien van een Vlaamse versie door Bas Bossaerts en Ot Beersaerts, stelt je als publiek voor een boeiende vraag: hoe schadelijk is een leugen als ze mensen samenbrengt? Want ondanks alle ellende weten Evans verzinsels heel wat gevoelens los te maken in zijn omgeving. Gevoelens die je als publiek des te harder voelt dankzij de intieme setting van de zaal.
Daar, in de Rode Zaal van het Fakkeltheater, toont InTeam Producties zich namelijk opnieuw op zijn sterkst. De uit de lucht neerdalende decorstukken maken plaats voor een statische setting, waar ontwerper Yannic Duchateau het digitale thema van de voorstelling zeer slim in verwerkte. Voor aanvang krijg je als toeschouwer de kans om het geheel in je op te nemen, waardoor je vanaf het eerste woord met volle focus kan kijken naar het gelaagde spel van deze sterke allereerste Vlaamse cast van Dear Evan Hansen.
Dear Evan Hansen is nog tot en met 4 oktober exclusief te zien in Antwerpen. Tickets en info via dearevanhansen.be.
