In de Zwarte Zaal van het Antwerpse Fakkeltheater houdt InTeam Producties momenteel een verjaardagsfeest dat het publiek niet snel zal vergeten. Met de Vlaamse première van The Boys in the Band bewijst de producent opnieuw zijn kracht om een maatschappelijk relevante voorstelling op de planken te brengen.
De voltallige cast opent de voorstelling al dansend. Het podium wordt voor even omgevormd tot een Antwerpse club op een zaterdagavond, compleet met gedimde lichten en een met rook gevulde scène. Die club blijkt het appartement van Michael te zijn, die een feestje organiseert voor zijn vriend Harold (Brecht Callewaert). Hij heeft een aantal vrienden uitgenodigd om mee te komen vieren, maar zoals dat gaat, nemen ze het niet allemaal even nauw met de timing.
Zo arriveert Donald veel vroeger dan verwacht. Tijdens hun gesprek wordt duidelijk dat de twee een fysiek verleden delen, en die aantrekking blijkt nog lang niet verdwenen te zijn. Aaron De Veene en Gijs De Corte houden die spanning perfect in leven, zonder hierin te overdrijven. In een constante wisselwerking van aantrekken en afstoten houden ze elkaar op de juiste afstand, terwijl het verlangen in hun ogen te lezen staat.
Wanneer ook de andere gasten beetje bij beetje binnenstromen, vult het appartement zich met dubbelzinnige opmerkingen, aantrekkingskracht en luid gelach. Jervin Weckx zorgt als Emory voor een uitgelaten sfeer, maar niet iedereen is zo schijnbaar onbezorgd. Dieter Verhaegen en Joppe Dekoker geven gestalte aan Henk en Larry, het enige liefdespaar in het stuk. Al lijkt de liefde intussen voorzien van een aanzienlijke laag stof, want iedere opmerking van de ene partij kan steevast rekenen op een sneer van de ander.
Naïviteit als vlucht
Hannes Vandersteene treedt aan als Alain, de hetero die per ongeluk op het feestje belandt. Vanuit zijn bekrompen wereldbeeld is hij het niet eens met de taferelen die zich voor zijn ogen afspelen, en dat laat hij in vaak onomwonden bewoordingen blijken. Vandersteenes vertolking doet regelmatig terugdenken aan zijn werk in Lelies, enkele jaren geleden. Hij speelt de man die je aanvankelijk verafschuwt, maar beetje bij beetje begint te begrijpen.
Dat is echter buiten de andere personages gerekend. Zij mijden Alain als de pest, en de weinige gesprekken die met hem gevoerd worden, lopen allesbehalve vlot. Met blikken vol afschuw en stiltes die pijnlijk lang aanhouden, is het slechts een kwestie van tijd voor de bom ontploft en het tot een confrontatie komt.
De barsten in het gezelschap worden groter, en ongepaste opmerkingen klinken steeds vaker. Opmerkingen over uiterlijk en kleur vliegen door de ruimte, en de lachpartijen maken plaats voor een feestje dat schuurt en snijdt. Is de mantel der liefde groot genoeg, of kent de vriendschap haar grenzen? Met tussenkomsten die steeds net dat tikkeltje dommer zijn dan de vorige probeert “Cowboy” Thomas Boudrez de sfeer wat te verlichten met humor, die in de zaal gelukkig het gewenste effect heeft. Wanneer de gastheer met een belspel op de proppen komt, zijn de naïeve opmerkingen soms meer dan welkom.
De destructieve geest van een puber
Michael dwingt zijn gasten namelijk om te bellen met die ene persoon die ze ooit echt hebben liefgehad. De anders zo stille Bernard (Yemi Oduwale) is daarbij de eerste die in zijn ziel laat kijken, en de wrede gevolgen van Michaels “spel” worden al heel snel duidelijk. In een briljant moment van incasseren maakt de hoop in Oduwales ogen plaats voor een gebroken hart. Maar ook Joppe Dekoker weet het publiek plots te grijpen tijdens een discussie over een driehoeksverhouding. Dankzij zijn pure vertolking lijken de woorden recht uit zijn hart te komen.
De gevoelens van zijn vrienden laten Michael echter ijskoud. Meer nog: hij lacht de groep zonder pardon uit. Aaron De Veene brengt een Michael met de destructieve geest van een puber in een volwassen lichaam. Hij gebruikt zijn zelfzekerheid als een pantser, maar verliest de gevoelens van zijn vrienden daardoor totaal uit het oog. Zijn brutale houding duwt de anderen steeds meer weg tot je jezelf begint af te vragen wie eigenlijk de ongewenste gast is op het feestje: Alain of Michael?
In The Boys in the Band wordt de gay scene ontdaan van het roze glitterrandje, en wordt het onderliggende kluwen aan twijfel en onzekerheid blootgelegd. De voorstelling toont op een aangrijpende manier de impact van woorden en daden en houdt de hele zaal een spiegel voor. InTeam brengt theater met een duidelijke boodschap, die hard binnenkomt.
The Boys in the Band is nog tot en met 14 juni te zien in Antwerpen. Tickets en info via theboysintheband.be.
Lees ook: InTeam Producties sluit seizoen af met Vlaamse première The Boys in the Band
