Vlaanderen is een productiehuis rijker! Gisteren ging Next to Normal, de eerste commerciële titel van Kadee Producties, in première in het gloednieuwe AED Theater in Lint. Wij begaven ons afgelopen vrijdag al onder het publiek voor de eerste try-out, en zagen een voorstelling die durf en ambitie uitstraalt.
Laat me deze recensie openen met een speciale vermelding van de zaal, want wat Glenn Roggeman in Lint uit de grond stampte, is veel meer dan een kleinschalig zaaltje. De CEO van de AED Group bouwde de voormalige Studio 9 om tot een indrukwekkende theaterzaal, met een gigantisch breed en diep podium. Ook op de tribune, die plaats verschaft aan 600 toeschouwers, krijg je de beenruimte die hij bij de aankondiging begin dit jaar beklemtoonde. Roggeman toont dat comfort en volume naast elkaar kunnen bestaan in een zaal die klaar is om de komende jaren prachtige verhalen te huisvesten.
In dat veelbelovende kader ontving Kadee Producties afgelopen vrijdag dus het eerste publiek voor Next to Normal, en deed dat op een heel huiselijke manier. Producenten Bart Vandersmissen en Evelien Van Gorp ontfermden zich hoogstpersoonlijk over de toeschouwers. Hoewel ze op dat moment ongetwijfeld met tientallen andere dingen bezig waren, besloten ze om zelf achter de bar te staan en het publiek later ook zelf de plaatsen in de zaal aan te wijzen. De passie van deze mensen is lovenswaardig, en vormt het ideale warme bad om je als toeschouwer mee te laten voeren in een meeslepend verhaal.
Masterclass in emotie
Next to Normal schetst het portret van een schijnbaar doodnormaal gezin. We maken kennis met de familie Goodman, waar moeder Diana zich zorgen maakt om haar zoon. De puberende Gabriel is namelijk veel te laat thuisgekomen. Wanneer hij veilig en wel weer binnenstapt, besluiten vader en moeder de liefde te gaan bedrijven terwijl hun dochter met haar neus in de boeken zit. De maskers vallen echter al snel af, en het gezin blijkt veel complexer in elkaar te zitten dan gedacht.
Diana lijdt namelijk aan een bipolaire stoornis, en beleeft haar dagen als een onophoudelijke rollercoaster van extreme hoogtes en laagtes. Ann Van den Broeck toont zich de geknipte actrice om de complexe rol te beteugelen. Haar scènes zijn een onbetaalbare masterclass in emotie, om nog maar te zwijgen over haar sterke zangprestatie in onder meer Ik Mis De Bergen.
Van den Broeck sleurt je als het ware mee in de turbulente emoties van haar personage, tot Jan Schepens ten tonele verschijnt. Hij flankeert haar namelijk als Dan Goodman, de ratio naast de vrouw die realiteit en waan niet meer van elkaar lijkt te kunnen scheiden. Zijn nuchtere blik staat vaak in schril contrast met de “werkelijkheid” die Diana voor zichzelf schiep, waardoor hun scènes emotioneel beladen zijn. Van den Broeck en Schepens mogen dan wel personages neerzetten die op zoek zijn naar een connectie, in hun spel hebben ze elkaar duidelijk gevonden.
Genadeloze zang
Diana blijkt bovendien niet alleen moeilijk te kunnen communiceren met haar man. Het lijkt haast alsof haar dochter Nathalie en zij een totaal andere taal spreken. Een vreemde gewaarwording, zeker wanneer je ziet dat Nathalie steeds meer op haar moeder begint te lijken. Luka De Baets geeft op een hartverscheurende manier gestalte aan de rebellerende dochter, die zich zo goed en zo kwaad mogelijk staande probeert te houden in een gezin waar ze eerder aanzien wordt als een nevenfiguur. Haar schreeuwen om aandacht, soms heel luid en soms oorverdovend stil, gaan werkelijk door merg en been. De Baets’ vertolking van Superzoon En De Onzichtbare Zus grijpt naar de keel, maar ook haar samenzang met Van den Broeck komt genadeloos hard binnen.
Gelukkig kan ze rekenen op Henry, een rol voor Pieter Jan De Paepe. De twee personages vinden elkaar in hun liefde voor muziek. Hun verhaal bewijst dat de liefde misschien niet alles kan oplossen, maar wel verzachtend kan werken als je het durft toe te laten. De parallellen met die jonge Diana en Dan, prachtig in beeld gebracht door regisseuse Ilse La Monaca, tonen een toekomst die zowel warm als mogelijk beangstigend is.
De rol van Gabriel, het vierde lid van het gezin, is voor Daan Keisse. Wat Keisse in deze voorstelling neerzet, kan bezwaarlijk anders dan fenomenaal genoemd worden. Ieder personage krijgt wel enkele muzikale uitdagingen voorgeschoteld, maar de jonge Gabriel spant hierin de kroon. Keisse toont zich opnieuw een fantastische zanger, zowel in de hoogtes als in de laagtes, en voert het publiek mee op zijn prachtige, volle stem.
Ook spelmatig toont hij zich helemaal in zijn element. Zijn personage heeft de sterkste connectie met Diana, en dat weten Keisse en Van den Broeck prachtig neer te zetten. Gabriel schenkt haar haast als enige korte momenten van geluk, waarin de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar zoon heel Lint zou kunnen verlichten.
Net daar, in die prachtige momenten, schuilt echter ook het gevaar van haar bipolaire stoornis. Keisse schakelt probleemloos tussen de rol van de liefhebbende zoon en de grootste dreiging voor zijn moeder. Hoewel hij niet rechtstreeks in dialoog gaat met David Cantens, die Diana begeleidt als psychiater, toont net die onuitgesproken spanning tussen de twee heren het gevaar dat achter het onschuldige gezicht schuilgaat.
Wanneer je ambitie combineert met talent, kom je tot een heel mooi eindresultaat. Dat hebben de cast en crew van Next to Normal ruimschoots bewezen. Stap binnen in een wereld waarin de werkelijkheid afhankelijk is van het perspectief, en geniet van onwaarschijnlijk straffe vertolkingen door Vlaams musicaltalent van de bovenste plank.
Next to Normal is nog tot en met 21 juni te zien in Lint. Tickets en info via kadeeproducties.be.
Lees ook: Vanmiddag gaat Next to Normal in première: “De vinylplaat van het theaterseizoen”
