De muziek van Evita doet de Stadsschouwburg van Antwerpen dit weekend op zijn grondvesten daveren. In aanloop naar een tournee door Nederland houdt de productie ter ere van het gouden jubileum van de rockopera halt in de Koekenstad voor een beperkte reeks opvoeringen.
De productie van Evita – 50 jaar is in handen van Albert Verlinde en Huub van den Heuvel. Ondanks de feestelijke aanleiding laat de voorstelling zich niet verleiden tot grootse decors en overdadige toeters en bellen. Waar die pure invulling anderen misschien zou afschrikken, houden Verlinde en Van den Heuvel zelfverzekerd vast aan hun keuze. Het resultaat is een voorstelling die exact doet wat je van een jubileum verwacht: de muziek van Tim Rice en Andrew Lloyd Webber vieren.
Het dertigkoppige liveorkest, onder leiding van Jan Rypens, werd centraal op het podium gepositioneerd, waardoor de bewegingsruimte voor de solisten en het ensemble aanzienlijk beperkt werd. Dit loste regisseur Michel Driesse slim op door middel van een stelling, die eveneens de zichtlijnen voor het publiek veiligstelt. De beelden die hij op de metalen constructie schept, tonen zijn theatraal inzicht en bevestigen dat een summier decor allerminst een beperking hoeft te zijn.
Vlaams-Nederlandse topcast
De hoofdrollen werden verdeeld over een minutieus gecureerde Vlaams-Nederlandse cast, aangevoerd door Vajèn van den Bosch als Eva Perón. Met een stem als een klok en een techniek waar menig zanger jaloers op zou zijn, speelt Van den Bosch de sterren van de hemel. Spelen is hier wel degelijk het juiste woord: hoewel het een concertante opvoering betreft, is spel nooit ver weg. Korte blikken, snelle aanrakingen en veelzeggende mimiek geven de woorden gewicht.
Die interacties komen voornamelijk tot stand wanneer Van den Bosch het podium deelt met haar Nederlandse collega Milan van Waardenburg, die het publiek door Peróns levensverhaal leidt als Ché. Hun personages geven daar dan ook alle aanleiding toe. Hoewel Evita door het Argentijnse volk aanbeden werd, moesten de rijken maar weinig van haar hebben. Als verteller vertolkt Van Waardenburg die stem van de rijkdom en komt hij regelmatig lijnrecht tegenover het ensemble te staan, dat het Argentijnse volk weerspiegelt.
Dat contrast is ook visueel heel duidelijk. Waar zijn drie collega’s strak in het pak verschijnen, draagt Van Waardenburg een zwarte leren jas en donkere oogschaduw. Zijn styling én invulling zijn een toonbeeld van hoe je theatrale rebellie geloofwaardig neerzet.
Ons land mocht de mannen uit Evita’s leven aanleveren. Louis Thyssen waagt als eerste zijn kans als de Argentijnse tangozanger Magaldi, die de vijftienjarige Eva wegwijs maakt in Buenos Aires. Zodra zijn taak volbracht is en de jonge actrice geproefd heeft van de mogelijkheden in de bruisende stad, ruilt ze Magaldi in voor president Juan Perón (Dieter Troubleyn). Na acht jaar maakt Troubleyn een musicalcomeback alsof hij nooit is weggeweest. Uitstraling, inleving, strakheid en vocale kracht: hij overtuigt moeiteloos met zijn vertolking van de autoritaire president.
Dans en statieven hand in hand
Dat ze heen en weer lopen met microfoons en statieven, belemmert de cast niet om beweeglijk te zijn. Het ensemble, dat eveneens bestaat uit een mix van Vlaams en Nederlands talent, voert geregeld compacte choreografieën uit, vaak ter plaatse. Tijdens Thyssens nummers slaan enkelen van hen echter aan het tangodansen, een verfrissende afwisseling in het concertgegeven.
Met een lichtontwerp dat de muzikale intenties weet te benadrukken waar nodig en performers die leven voor en dankzij de muziek, is deze Evita een geslaagde viering van het muzikale genie van Rice en Lloyd Webber.
Evita – 50 jaar is nog tot en met 15 november te zien in Antwerpen, en trekt nadien door Nederland. Tickets en info via evita50.eu.
Lees ook: Extra show voor jubileumproductie Evita
