Terugkerende bezoekers hebben mijn voorliefde voor het werk van The Singing Factory misschien al eerder opgemerkt. Hoe het gezelschap telkens weer inzet op voorstellingen die op welke manier dan ook raken, en daarvoor beroep doet op jong musicaltalent, laat mijn liefhebbershart keer op keer sneller slaan. Maar toen ik na afloop van de try-out van (Bijna) Echt afgelopen donderdag een verhaal voorbij zag komen op Instagram, gebeurde er iets geks: amper enkele seconden van de muziek tijdens de bows volstonden om me helemaal over de streep te trekken. En dan moest het eigenlijke verhaal nog beginnen.
(Bijna) Echt is de elfde Singing Factory-productie uit de pen van auteur, regisseur en componist Wanne Synnave, die zich elke keer opnieuw begenadigder toont in een van die drie domeinen. Met (Bijna) Echt was ik er dus voor het doven van het zaallicht al van overtuigd dat het hem opnieuw gelukt was als componist, maar ook als auteur en regisseur wist hij me te verbazen.
De musical tapt immers niet uit het vertrouwde vaatje. (Bijna) Echt volgt de elfjarige Finn, een rol die afwisselend vertolkt wordt door Gust Van Rossum en Matisse Schepens. Waar kinderen op die leeftijd per definitie moeten zoeken naar hun plek in de wereld, krijgt hij daarbovenop te maken met tal van prikkels die hem en zijn omgeving geregeld in lastige situaties doen belanden.
Een musical over ADHD dreigt al snel te vervallen in een belerend vingertje. Net daar schuilt het vernuft van Synnaves script: het publiek krijgt een inkijk in het hoofd van iemand die te kampen heeft met een ontwikkelingsstoornis, zonder medische kadering of oplossingen. Aan de hand van alledaagse situaties probeert de voorstelling inzichten te bieden in het brein van iemand met ADHD.
Een overprikkeld brein in beeld
Die innerlijke chaos krijgt een gezicht in de figuur van Otis, vertolkt door Enno Bové. In eerste instantie lijken de twee jongens de beste vrienden, maar al snel blijkt dat anderen Otis niet kunnen zien. Hij is namelijk bijna echt, en belichaamt Finns ADHD. De buitenwereld probeert zijn impulsen te beteugelen aan de hand van allerlei maatregelen, waar Otis smakelijk om lacht. Door middel van beeldspraak helpt hij Finn te begrijpen wat er in zijn hoofd stormt. Naast prachtig natuurlijk spel blijkt Bové ook te beschikken over een sterke, volle zangstem. Het jonge talent bewijst opnieuw hoe hoog de lat ligt bij The Singing Factory, zowel in de hoofdrollen als binnen het ensemble.
(Bijna) Echt mag dan geen belerende toon aanslaan, maar schuwt de frustraties binnen een gezin allerminst. Moeder Esther (Eline Hodeige) staat namelijk voor een belangrijke persconferentie in het natuurhistorisch museum en kan het drukke gedrag van haar zoon er simpelweg niet bij nemen. Hoewel ze aanvankelijk overkomt als een ouder die haar kind als een last ervaart, blijkt Esther na haar solonummer Handleiding vooral een zoekende volwassene, zoals zovelen onder ons.
Gelukkig stelt Finns vader Michael (Lukas Stock) zich een pak milder op. Samen houden ze hun gezin in balans voor hun zoon, maar dreigen ze hun dochter uit het oog te verliezen. Het leven van een ouder bestaat dagelijks uit het jongleren met talloze kegels, en dat maakt deze voorstelling nog maar eens duidelijk.
Tegenover die moeilijke evenwichtsoefening zorgt Anky De Frangh voor een dosis gesmaakte humor als mevrouw De Winter, de met smetvrees belaste, overwerkte directrice van het museum. Wanneer Esther Finn noodgedwongen mee moet nemen naar het museum en hij ook daar moeite blijkt te hebben met het beheersen van Otis’ impulsen, slaan bij de directrice alle stoppen door.
Strakke synchroniciteit
Hoewel haast niet valt te ontkennen dat (Bijna) Echt zowel in decor als melodie soms wel heel erg aanleunt tegen een voorstelling over een Peruaans beertje, weet de invulling van The Singing Factory zich vaak genoeg te onderscheiden van de recente West End-hit. Al zou de voorstelling er met zijn tekstuele diepgang en strakke choreografieën niet misstaan.
Die choreografieën komen dit keer uit het brein van Gregory Langen, die koos voor strakke bewegingen die vaak steunen op synchroniciteit. Dat is een gedurfde keuze, want elke halve tel twijfel valt op. Gelukkig bleek de cast tijdens de première uitermate gefocust, waardoor ze Langens werk alle eer aan konden doen.
De jongeren treden traditiegetrouw op de voorgrond bij The Singing Factory, al lijkt dat hier net nóg iets meer te gebeuren dan in andere producties. Zo zijn de passages van Kobe Van Herwegen als dorpsantiquair Arthur best schaars, maar weet de acteur wel een blijvende indruk achter te laten met zijn scènes. Ook Nicky Langley, die gestalte geeft aan museumwachtster Agatha, verblijft in de eerste akte voornamelijk in de coulissen. Gelukkig sleurt ze het publiek het tweede deel in met een stevig rapnummer, waarna ze zich ontpopt tot Finns trouwste bondgenoot.
(Bijna) Echt is alles wat het belooft te zijn: hartverwarmend, onderhoudend en herkenbaar. Voor mij behoort de musical zonder twijfel tot de beste voorstellingen die The Singing Factory de afgelopen tien jaar maakte.
(Bijna) Echt is nog tot en met 22 november te zien in het Antwerpse Zuiderpershuis. Tickets en info via singingfactory.be.
