Dit najaar waagt producent één zee zich aan Le Père van Florian Zeller. Onder leiding van regisseur Floris Devooght neemt de zeskoppige cast het publiek mee in het hoofd van een man die waan en werkelijkheid nog maar moeilijk van elkaar kan scheiden, tot zelfs de toeschouwers beginnen te twijfelen aan wat ze zien.
De Vader volgt André, een dementerende man die zijn grip op de realiteit steeds meer verliest. Wanneer hij zijn laatste thuisverpleegster verdenkt van diefstal, ziet zijn dochter Anne geen andere uitweg dan hem bij zich in huis te nemen. Daardoor komt hun band steeds meer onder druk te staan, en ook haar partner lijkt allerminst opgetogen met de komst van zijn schoonvader.
Marieke Dilles geeft op heel realistische wijze gestalte aan de liefhebbende dochter die voor haar vader wil zorgen, maar daarbij de grenzen van zijn waardigheid aftast. Ze is nog volop zoekende in die moeilijke evenwichtsoefening, waardoor de acties die ze uit liefde stelt het omgekeerde effect dreigen te hebben. Dilles schotelt het publiek een intrigerende vraag voor: hoe ver mag je gaan uit liefde?
Daarbij helpt het natuurlijk niet dat André zich zelden openstelt voor hulp, al kun je hem dat moeilijk kwalijk nemen. Lucas Van den Eynde speelt een man bij wie de mist het soms overneemt, maar die zich evenzeer bewust is van zijn eigen toestand. Die afschuwelijke gewaarwording resulteert in een vertolking die zowel genadeloos hard als ontroerend is. Zijn soms onverwacht gemene opmerkingen worden door het publiek op gelach onthaald, maar tonen eigenlijk zijn machteloosheid. Van den Eynde bewijst opnieuw waarom hij tot de absolute top van de Vlaamse theaterwereld behoort.

Realiteit en waarheid als vloeibare begrippen
Het mooie aan Zellers scenario is dat Andrés waanwereld net genoeg verankerd blijft in de realiteit, waardoor je je zelfs als toeschouwer begint af te vragen welke versie van de feiten nu eigenlijk klopt. Hoe kan zijn dochter hem komen vertellen dat ze voor de liefde naar Londen verhuist, wanneer hij even later haar echtgenoot sinds tien jaar ontmoet? En zou Peter (David Cantens) zijn schoonvader echt hard aanpakken uit frustratie? Het publiek krijgt soms delen van een gesprek tussen Anne en haar man te zien, waardoor je geneigd bent zijn gedrag meteen te veroordelen. Wanneer later het volledige gesprek wordt gespeeld, lijkt de vork ineens anders aan de steel te zitten. Realiteit en waarheid blijken twee bijzonder vloeibare begrippen in het universum van De Vader.
Ann De Winne en Mathias Vergels vervoegen het gezelschap als het product van Andrés mistige brein. Zo neemt Vergels plots de plaats van Cantens in en wordt de rol van dochter Anne ineens vertolkt door De Winne. Die persoonsverwisselingen dwingen je als kijker heel alert te blijven, maar zijn vooral een treffende weerspiegeling van de verwarde blik waarmee André de wereld aanschouwt. Lotte Stevens is dan weer ontwapenend als zijn nieuwe thuisverpleegster, met wie hij eindelijk een klik lijkt te hebben.

De Vader is een uitdagend en bij momenten ronduit verwarrend stuk, maar bovenal een spiegel op de realiteit. Eén zee zet opnieuw een sterk staaltje theater neer en toont dat het podium de uitgelezen plaats is om mensen aan het denken te zetten.
De Vader staat tot het einde van de maand in de Rode Zaal van het Antwerpse Fakkeltheater, en trekt in december nog langs zes culturele centra. Inschrijven op de wachtlijst van deze uitverkochte opvoeringen kan via eenzee.be.

