Vanaf vrijdag herleeft een belangrijk stuk geschiedenis in Antwerpen. The Singing Factory brengt haar succesmusical November 89, die in 2019 duizenden mensen wist te raken, namelijk terug op de planken. Vorig jaar vierde de producent haar tienjarig bestaan, en dit jaar brengt ze een van de meest beklijvende titels uit haar repertoire opnieuw tot leven. Hoog tijd dus voor een gesprek met auteur-regisseur Wanne Synnave en zijn moeder Tinne De Groot, die al vanaf de eerste dag instaat voor de koorleiding. We spraken hen over het ontstaan van hun theater-DNA, nachtelijke schrijfsessies en de ontroering van een volle zaal.
Laten we even teruggaan naar het prille begin, naar de musical Magdalena. Hoe is dat zaadje destijds geplant?
Tinne: “Eigenlijk zijn wij oorspronkelijk ontstaan vanuit een koor, als de onderbouw van het grote Antwerpse oratoriumkoor Arti Vocali. We merkten steeds vaker dat we artistiek een andere kant op wilden. Toen besloten we om met die groep de stap naar musical te zetten. Onze allereerste voorstelling was The Wave, waarin Wanne toen nog gewoon meespeelde. Toen bleek dat dat concept werkte, wilden we verder in die richting: musicals waarin het koor en de grote groep centraal bleven staan. Wanne gaf toen aan dat hij zelf wel iets wilde proberen te schrijven. Dat werd Magdalena.”
Wanne: “En nu zijn we al die jaren en maar liefst elf eigen shows verder! Het blijft op de een of andere manier werken, en dat is fijn.”
DNA met diepgang
Vanaf het begin kozen jullie opvallend vaak voor maatschappelijk relevante thema’s. Was dat een bewuste keuze?
Wanne: “Absoluut, eigenlijk vanaf de allereerste seconde. Dat is simpelweg het soort musical waar ik zelf het liefst naar ga kijken. Ik hou van voorstellingen met inhoud, shows die net iets dieper durven graven en je als publiek echt raken. Dat vind ik het leukst om te zien, en dus ook het leukst om te maken.”
Tinne: “We hebben toen bepaald dat dit ons DNA zou worden: een grote groep jongeren in de hoofdrol, gekoppeld aan een sterk maatschappelijk thema en zoveel mogelijk begeleid door een liveband. Dat laat ons bovendien toe om de voorstellingen te combineren met schoolvoorstellingen en educatieve lezingen. In het begin deden we dat gewoon als koor, maar al snel haalden we er professionele regisseurs en choreografen bij. Zo zijn we alsmaar blijven groeien.”
Die groei bracht jullie met Magdalena zelfs tot in Belgium’s Got Talent. Hoe kijken jullie daarop terug?
Wanne: “Dat was een heel bijzonder avontuur. De programmamakers zochten nog leuke kandidaten en vroegen of wij een musicalscène wilden brengen. Het was leuk om tv-kijkend Vlaanderen op een andere manier te laten kennismaken met musical. Zeker in die tijd, toen het genre nog niet zo bekend was in Vlaanderen. Een musical maken is natuurlijk een compleet andere wereld dan iets voor televisie doen, maar het was een onvergetelijke ervaring.”
Voor de herneming van November 89 kregen jullie maar liefst 531 aanmeldingen voor de audities, waaronder 40 professionals voor de rol van Helene. Wat doet zo’n cijfer met jullie?
Wanne: “Dat is natuurlijk fantastisch. We merken dat jongeren in zowel Vlaanderen als Nederland intussen goed weten: als ik musical wil spelen op een hoog niveau, en als ensemble een belangrijke plek wil krijgen in de voorstelling, dan moet ik bij The Singing Factory zijn. Aan de andere kant is het aantal professionele aanmeldingen ook dubbel. Voor ons is het een luxepositie, maar het toont tegelijkertijd pijnlijk aan hoeveel getalenteerde jonge professionals er zitten te wachten op werk dat er in Vlaanderen simpelweg te weinig is.”
Hoe ga je om met die enorme stroom aan talent, wetende dat je zovelen moet teleurstellen?
Tinne: “We vinden een menselijke aanpak cruciaal. We sturen mensen altijd naar huis met de boodschap dat een ‘nee’ absoluut niet betekent dat ze geen talent hebben. Soms zien we meer dan 35 ijzersterke kandidaten voor één plekje. We moedigen hen aan om te blijven proberen, lessen te volgen en zich niet uit het veld te laten slaan. We kregen onlangs nog een mail van een ouder die ons bedankte voor die aanpak. Dat vinden wij enorm belangrijk.”
Tranen van voldoening
Wanne, het schrijven van zo’n voorstelling is een hele klus. Hoe ziet jouw schrijfproces eruit?
Wanne: “Dat is heel wisselend, maar ik schrijf sowieso altijd ‘s nachts. Soms zit ik in een flow en schrijf ik vijf nachten onafgebroken door, waardoor er op een week tijd bijna een volledige show op papier staat. Maar over het algemeen ben ik toch wel een half jaar bezig met de ontwikkeling van een script. Het is een proces van schrijven, even wegleggen, en weer oppikken.”
En dan komt dat script voor het eerst tot leven in de repetitiezaal. Tinne, jij neemt de koorleiding op je en dompelt je volledig onder in die muziek. Hoe beleef jij dat?
Tinne: “We zetten heel sterk in op meerstemmigheid, niet enkel op simpele melodietjes. In het begin hoor je enkel die basislijn, dan komt de pianobegeleiding erbij, vervolgens de liveband en uiteindelijk de choreografie. Ik zie het als een zaadje dat in een warm bad langzaam openbloeit tot een prachtig geheel. Dat is heel mooi om te zien.”
Het harde werk loont, want de reacties zijn lovend. Kunnen jullie, na zo’n zwaar repetitieproces, zelf nog genieten als jullie in de zaal zitten?
Wanne: “Zeker weten, ik jank nog bij elke voorstelling. Je vertrekt vanuit een wit blad, en anderhalf jaar later staat er een complete productie te schitteren voor een uitverkochte zaal. Dat geeft een onbeschrijfelijke voldoening.”
Nu brengen jullie November 89 terug. Waarom is dit het perfecte moment voor een herneming?
Wanne: “Toen we de show in 2019 speelden, waren we drie weken lang hopeloos uitverkocht. Er was toen enorm veel vraag naar extra voorstellingen, maar de zaal zat helaas volgeboekt. Nu, zeven jaar later, kunnen we het opnieuw te doen. Het is een ijzersterke voorstelling. We brengen het script en de muziek van toen terug, maar in een compleet nieuwe enscenering, met een kersverse cast en een aantal leuke verrassingen.”
November 89 is van 10 tot en met 26 april te zien in het Antwerpse Zuiderpershuis. Tickets en info via singingfactory.be. De voorstelling wordt afgeraden voor kinderen jonger dan 12, tenzij onder begeleiding van een volwassene.
Lees ook: Lucas Geldof en Nette Trauwaen volgen Aaron Blommaert en Emma Vanthielen op in November 89
