Na maanden vol reisvoorstellingen van La Cage aux Folles en Misery, is Loge10 Theaterproducties terug met een gloednieuwe titel. Vanavond gaat de producent namelijk in première met Stepping Out, een komedie van Richard Harris.
Het belooft een minstens even ritmische als grappige voorstelling te worden. Stepping Out vertelt het verhaal van acht vrouwen en een man die wekelijks samenkomen voor hun tapdansles. Wat begint als een amateuristische bedoening vol onhandige passen, groeit uit tot een hechte groep vrienden wanneer ze een uitnodiging ontvangen om op te treden tijdens een plaatselijke benefietavond. Ze zetten hun beste beentje voor, maar er is veel werk aan de winkel en ze hebben maar weinig tijd…
“Met Loge10 grasduinen we nog altijd in repertoiretoneel”, vertelt regisseur Bruno Van Heystraeten. “Dan is het een keer een Frans stuk, een Duits… Nu kwamen we bij een Amerikaans stuk. En ik vond het ook fijn om eens iets te doen met dansen, dat hadden we nog nooit gedaan. Wat ik mooi vind aan Stepping Out is dat het zo een gehak-tak is. Het lijkt bijna geïmproviseerd, maar het is volledig vastgelegd. Het is een georganiseerde chaos, zoals ze dat noemen.”
In die chaos vinden we de onzekere Annie terug, een rol voor Hilde Van Wesepoel. “Annie is heel teruggetrokken”, licht ze toe. “Ze is zeer, zeer mensenschuw, maar door iedere week naar de les te komen, leert ze dat iedereen zijn eigen issues heeft. De karakters in het stuk zijn misschien wat uitvergroot, maar ze bestaan ook in het echt.”
Het dansen mag haar personage dan misschien niet liggen, Van Wesepoel zelf is heel onthousiast over het ritmische gegeven van de voorstelling: “Ik kan goed bewegen, zal ik zeggen. In mijn opleiding, wat ondertussen al 35 jaar geleden is, heb ik ballet en jazz gekregen. Toen ik tap kreeg, had ik juist mijn voet gebroken (lacht). Die cursus heb ik dus gemist, maar we hebben dat ondertussen wel al ingehaald.”
Ode aan tapdans
Stepping Out brengt personages met verschillende achtergronden samen. Zo is er ook de rijke en ijverige Vera Adriaens, vertolkt door Vicky Florus: “Vera is rijk getrouwd. Ze heeft eigenlijk niet echt heel veel vrienden, en daarom gaat ze tapdans volgen. Daar doet ze heel hard haar best om vrienden te vinden, maar door haar impulsieve opmerkingen wordt dat heel moeilijk.”
“Het is een voorstelling met een lach en een traan, maar het is ook heel herkenbaar. Mensen die in een liefhebbersvereniging zitten, gaan zeker de zenuwen herkennen om naar een voorstelling toe te werken. Iedereen in dat gezelschap heeft natuurlijk ook bagage in hun rugzak zitten. Dat maakt het heel boeiend. En ik hoop dat de tapdans daardoor ook weer een beetje onder de aandacht komt. Dat mensen zoiets hebben van: ‘Dat ziet er plezant uit, ik ga tapdansen.’ Dat zou wel leuk zijn. Als ik de tijd vind, wil ik het tapdansen hierna in elk geval wel verderzetten.”
Tussen alle vrouwelijke charmes baant ook Michiel De Meyer zich een weg naar het optreden op de benefietavond. “Ik speel het personage Joris, de enige man in het gezelschap. Joris is weduwnaar en moet van zijn therapeut een hobby zoeken om terug onder de mensen te komen. Alleen heeft hij de foute hobby gekozen. Hij tapt wel graag, maar de groep waarin hij terechtgekomen is… dat is niet echt zijn ding.”
In tegenstelling tot zijn personage, aardt De Meyer zelf wél tussen zijn vrouwelijke collega’s: “Ik vind dat wel leuk. Vooral het verschil in generaties tussen ons is tof. Je hebt andere gesprekken en een andere vibe met iedereen.”
Vakkundig klungelen
Het dansen schrikte ook hem niet af, integendeel: “Ik heb dansacademie gestudeerd. Weinig mensen weten dat, en de voorstellingen die ik al gespeeld heb, zijn vaak met weinig dans. Het is wel leuk dat het nu met dans is, maar wij moeten natuurlijk allemaal doen alsof we er echt niks van bakken. Dat is soms ook moeilijk, want ik heb vroeger toch wel wat taples gekregen. Ik weet dus eigenlijk perfect wat ik moet doen, maar ik mag het niet laten zien”, lacht hij.
Net als Vicky, prijst ook Michiel de herkenbaarheid van het stuk: “Soms zitten wij vooraf met elkaar te tetteren en dan denk ik: ‘Oh my god, wij zitten precies in het stuk zonder dat we het doorhebben.’ Dat is het leuke van die voorstelling, het is zo herkenbaar in al zijn facetten. In het humoristische, in het irritante en in het ontroerende. Het is vooral heel ontspannend. Je kan je gedachten even uitzetten, en ik denk dat we dat nodig hebben in onze maatschappij van vandaag.”
Stepping Out is tot en met 29 maart te zien in de Rode Zaal van het Fakkeltheater. Tickets en info via loge10.be.
