Een lijkwagen voor de deur, een kerk vol politie en een kist die dadelijk in het oog springt bij binnenkomst. Het was een atypisch zicht in de voormalige Onze-Lieve-Vrouw van Gratiekerk, afgelopen zondag, maar een meer dan geslaagd kader voor de première van Aspe – Het Slotakkoord. Wat volgde, was een warme hommage aan de eigenzinnige inspecteur Pieter Van In.
Sandrine Van Handenhoven opent de voorstelling als jazz-zangeres Cleo Vervinckt, die een ingetogen nummer speelt op een witte vleugelpiano. Het decor werd bewust sober gehouden voor dit afscheid, met naast de piano enkel een bank en een spreekgestoelte op het podium. Hoofdcommissaris Van Nuffel is de eerste die zich tot de aanwezigen richt. In een warme toespraak die bulkt van de vriendschap, eert hij zijn overleden collega en vriend.
De sereniteit van deze prachtige opening wordt echter tot tweemaal toe ruw verstoord door podcastmaker Chris Claes en de mysterieuze Carlo Angelotti, die zich onder het publiek mengen. Pas wanneer ook de begrafenisondernemer het loodje legt, wordt de plechtigheid stilgelegd en maken de emoties plaats voor strakgespannen zenuwen.
Jonge wolven en humoristische pioniers
Michiel De Meyer krijgt als laatste De Swaef de taak om de twee moorden op te lossen, een opdracht die hij met verve uitvoert. Met de vastberadenheid die van een jonge speurder verwacht wordt, ondervraagt hij de andere personages én het publiek, dat ook nu een prominente rol speelt in het verhaal. De Meyer speelt moeiteloos in op de reacties van het publiek, maar floreert ook in de scènes die zich enkel op het podium afspelen.
Zo ook tijdens zijn interacties met de hoofdcommissaris, die besluit de rol van mentor over te nemen van de betreurde Van In. Je zou het een gewaagde zet kunnen noemen, maar door de uitvoering wordt echter al snel duidelijk dat er geen enkel kwaad achter die actie schuilgaat. Frans Maas maakte het personage namelijk stunteliger dan ooit, en gaf hem bij momenten een haast cartooneske invulling. Een fijne afwisseling met de intense emoties die sommige andere scènes durven op te wekken.
Wie humoristisch theater zegt, zegt haast in dezelfde adem Sven De Ridder. Het blijft een plezier om De Ridder in de rol van bad guy te zien, die met een onwrikbare sérieux de meest walgelijke dingen durft te zeggen tegen een gezin dat net zijn geliefde en vader verloren is. Angelotti balanceert vaak op de dunne grens tussen arrogant en grappig, en weet de zaal toch geregeld aan het lachen te brengen met zijn vaak sarcastische opmerkingen in plat Antwerps.
Ook Pieter Casteleyn en Sandrine Van Handenhoven zorgen mee voor die luchtige noot in het verhaal. Hij als de jonge, bevlogen podcastmaker die maar wat graag een special wil maken rond Van In, zij als de enorm getalenteerde jazz-zangeres die Van In vaak over de vloer kreeg in The Cellar. Muziek verlicht de ziel, en zeker wanneer Van Handenhoven zichzelf live begeleidt op de piano.
Memento mori
Het Slotakkoord is bovenal een hommage. Aan Pieter Van In, maar ook aan Herbert Flack. Hij trekt zijn iconische leren vest voor de allerlaatste keer aan, en laat meer dan ooit in de ziel van zijn personage kijken. Dat is misschien wel het grootste verschil met de eerdere theaterversies. Dit keer wordt in de flashbacks namelijk meer ingezet op het slachtoffer dan op het motief voor de moord. We zien Van In tijdens zijn meest zelfzekere, maar ook tijdens zijn donkerste dagen.
In die terugblikken op de laatste weken van zijn leven, krijgen we een mooie bloemlezing aan Van In zoals we hem al die jaren gekend hebben. Razend omdat Angelotti, een veroordeelde moordenaar en drugssmokkelaar, vrijkomt wegens procedurefouten. Genietend van een schuimende Omer. Maar ook bang. Bang in die dagen zonder zijn geliefde Hannelore, waarop hij zonder het zelf te beseffen ‘s nachts aan het water belandde. Bang omdat hij berichten kreeg die uiteindelijk zijn lot bezegelden: memento mori, denk eraan dat je zal sterven.
Het Slotakkoord is meer dan een theatervoorstelling. Het is het einde van een tijdperk, en dat wordt afgerond zoals het hoort. Met Francesca Vanthielen nog een allerlaatste keer in de huid van Hannelore Martens, met Herbert Flack in al zijn veelzijdigheid en op de iconische tonen van die legendarische intro van Steve Willaert. Vaarwel, Pieter Van In. Bedankt voor alles.
Aspe – Het Slotakkoord is nog tot en met 14 juni te zien in Theater Elckerlyc Antwerpen, en trekt op 19 en 20 juni naar Capitole Gent om op 27 en 28 juni af te sluiten in Trixxo Theater Hasselt. Tickets en info via backstage-producties.be.
