Vorig jaar blies ze ons omver met een rauwe Hamlet, en dit jaar staat één zee alweer in de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater met een nieuwe Shakespearetitel. Mike Wauters en Jaak Lema sloegen de handen opnieuw in elkaar voor een bewerking van Romeo & Julia. Samen met de driekoppige cast creëerden ze een voorstelling waarin humor de tragedie van een ontluikende en tegelijk allesverwoestende liefde verzacht.
Verwacht geen eenvoudige vertelling van het gekende liefdesverhaal, maar wel een voorstelling die je vanaf de eerste seconde aan het denken zet. Waarom loopt Julia (Eve Van Avermaet) oeverloos rondjes rond het speelvlak? Is ze aan het wachten op haar geliefde Romeo? Of is ze aan het ijsberen uit schuldgevoel voor de tragische afloop van het verhaal? We gaan het waarschijnlijk nooit met zekerheid weten.
Van Avermaet brengt haar Julia met een prachtig jeugdig enthousiasme. Dat wordt meteen duidelijk wanneer ze de voorstelling opent met een schets van de personages, inclusief zeer expressieve gelaatsuitdrukkingen. Daarin bouwt Lema verder op de basis die hij vorig jaar legde met Hamlet: hij gaat opnieuw voor expressief, fysiek theater.
Liefdesrivalen of lotgenoten?
Dat fysieke komt helemaal tot uiting in het samenspel tussen Ruben Van Keer en Pieter Jan De Paepe. Van Keer rouwt als Romeo om zijn grote liefde, maar ook De Paepe verliest als graaf Paris zijn “pomme d’amourke”. De twee staan lijnrecht tegenover elkaar als liefdesrivalen. Of zijn ze lotgenoten? In hun scènes komt het in ieder geval regelmatig tot confrontaties, waarin de stilte soms luider klinkt dan hun woorden. Zeker wanneer ze beslissen het ultieme liefdesoffer te brengen.
Deze Romeo & Julia vertelt het verhaal niet in chronologische volgorde. Zo speelt het hele stuk zich af in de graftombe van Julia, prachtig vormgegeven met een aantal kaarsen op de achtergrond, met uitzondering van enkele flashbacks. In die flashbacks komen we meer te weten over het verleden van de personages en hoe hun eerdere ontmoetingen hen naar die fatale plek leidden. Wauters toont zich opnieuw een zeer sterke scenarist, en de perfecte tandem met Lema als regisseur.
Maar het is ook in die flashbacks dat de meeste lichtheid schuilt. Letterlijk, want dankzij het lichtplan krijgen we als toeschouwer enkele prachtige beelden voorgeschoteld, maar ook figuurlijk. Met een soms zeer symbolische muzikale underscore en De Paepe die met een krasse stem en een ronduit hilarisch pak de rol van Julia’s voedster op zich neemt, krijgt de voorstelling de nodige lucht. De cast weet het publiek echter in een vingerknip weer mee te nemen naar de essentie van het verhaal, daar in die graftombe, waar hun lot onverbiddelijk wacht.
Met deze Romeo & Julia brengt één zee opnieuw een rauwe bewerking van Shakespeare, al balanceert deze voorstelling nog iets meer op de dunne grens tussen humor en bittere ernst. De producent durft drie acteurs in een blackbox te zetten en hun gang te laten gaan, wat resulteert in theater in zijn puurste vorm.
Romeo & Julia is nog tot en met 19 april te zien in de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater. Tickets en info via eenzee.be.
Lees ook: Na Hamlet brengt één zee ook Romeo & Julia naar het Fakkeltheater
