Wie afgelopen seizoen getuige was van Kunst, weet dat Stany Crets, Peter Van den Begin en Jonas Van Geel een straf staaltje theater kunnen afleveren. Vorige week gingen de producenten in zaal Platform van veilinghuis Bernaerts in première met God van de Slachting. Ze kozen opnieuw voor een scherpe komedie van Yasmina Reza, en die mist haar effect niet.
Crets en Van Geel staan opnieuw op de planken, terwijl Van den Begin dit keer instaat voor de regie. Het stuk volgt twee koppels die elkaar niet in de beste omstandigheden treffen. Hun zonen gingen namelijk met elkaar op de vuist, en één van hen raakte hierbij zelfs een paar tanden kwijt. Hun ouders komen samen in een nobele poging om de plooien glad te strijken, maar het spreekwoord ‘eigen kind, schoon kind’ steekt hen al snel de even spreekwoordelijke stokken in de wielen.
Jonas Van Geel en Lien Thys geven gestalte aan Michel en Véronique, het gastgezin van de avond. Hij een timide verkoper, zij een kunstzinnige schrijfster. Hoewel hun zoon in de klappen deelde, trekt Michel de verzoenende kaart. Van Geel wentelt zich opnieuw in het zalvende personage dat iedere vorm van conflict lijkt te schuwen, in tegenstelling tot zijn echtgenote. Véronique deinst er zelfs niet voor terug om zich te mengen in de opvoeding van andermans kind.
Maar ook bij Alain en Annette, de personages van Stany Crets en Ini Massez, moet er niet lang gezocht worden naar de tegenstrijdigheden. Terwijl Annette de opvoeding van hun zoon Ferdinand combineert met het huishouden, lijkt advocaat Alain haast getrouwd met zijn werk. Zelfs tijdens het verzoeningsgesprek rinkelt zijn gsm meermaals, tot grote ergernis van zijn vrouw. Die tegenstellingen zorgen in beide relaties voor het soort schurende gesprekken dat normaal achter gesloten deuren gevoerd wordt. Voor sommigen mogelijk pijnlijk herkenbaar, maar vooral onweerstaanbaar grappig.
Teksttheater zonder tierlantijnen
Net zoals Kunst wordt ook God van de Slachting opgevoerd in een summier decor. En wat is dat een geschenk. Hierdoor krijgt de cast de mogelijkheid om zich volledig te laten gaan in hun spel, een kans die ieder van hen met beide handen grijpt. Ze leveren een haast onophoudelijke woordenstorm die steeds passief-agressiever wordt. Een intonatie, een blik, een gebaar: beetje bij beetje slaat de toon om in een prachtig vormgegeven boog.
Toch wordt niet alles even subtiel aangepakt. De spanning wordt Annette na verloop van tijd namelijk te veel, waardoor Massez ook fysiek alle remmen los mag gooien. Niet alleen braakt ze de clafoutis van het gastgezin tot tweemaal toe uit over het podium, ook het interieur moet eraan geloven. Nadat de bloemen secondenlang in het rond vlogen, toont Crets met een perfect getimede tussenkomst de kracht van deze cast. Alle vier zijn ze perfect op elkaar ingespeeld.
God van de Slachting is niets minder dan een masterclass in acteren, en een niet te missen voorstelling voor wie houdt van puurheid. Het stuk wordt uitsluitend gedragen door de acteurs, zonder tierlantijnen. Teksttheater viert dit najaar hoogtij aan de Verlatstraat, zorg dat je dit niet mist.
God van de Slachting is nog tot en met 19 december te zien in Antwerpen, tickets en info via bernaerts.eu.
Lees ook: God van de Slachting brengt Yasmina Reza opnieuw naar Antwerpen
