Een grote put vlak voor je deur: het is een nachtmerrie voor velen, maar de bittere realiteit voor Robert en Chantal in Het Zinkgat. Terwijl het personage van Marleen Merckx zich de grootste rampscenario’s in het hoofd haalt, wil Peter Van de Velde schot in de zaak krijgen met het zoveelste telefoongesprek. In een ‘opgeschoonde’ tussentaal probeert hij de kalmte te bewaren tegen de ambtenaar aan de andere kant van de lijn, maar zet hij vooral de toon voor prachtig tragikomisch theater.
Het scheefgezakte decor van de hand van Maxim Van Orlé toont het oog voor detail waarmee deze voorstelling gemaakt werd. Zijn werk toont niet alleen de situatie waarin het echtpaar zich fysiek bevindt, maar weerspiegelt ook de figuurlijke donkere wolken die zich verzamelen boven hun huwelijk. Want hoewel ze gelukkig getrouwd zijn, is de passie langzaamaan uit hun relatie geslopen. Bovendien draagt Chantal een onmetelijk verdriet met zich mee sinds het overlijden van haar kind, dat haar voor altijd verbindt met haar ex-man Leon. Wanneer hij na al die jaren plots voor de deur staat, dreigt het zorgvuldig opgebouwde leven van Robert en Chantal op losse schroeven te komen staan.
De emoties zitten hoog in de dialogen tussen Merckx en Frans Van der Aa, die gestalte geeft aan Leon. Het verdriet van twee ouders om hun kind gaat door merg en been, en de doorwinterde spelers weten het publiek mooi mee te nemen in die emotie. Het scenario van Frank Van Laecke toont hoe rauw verdriet kan zijn, en hoe troostend contact tussen lotgenoten kan werken.
De kronkels van het leven
Van de Velde zorgt dan weer voor de komische noot in de voorstelling. Hoewel de voorspelbare moppen van zijn personage recht van de scheurkalender kunnen komen, weet hij de pointes vaak zo overtuigend te brengen dat het publiek toch aan het lachen gaat. Hierbij helpt de onschuldige aard van zijn personage, die hem aimabel en tegelijk kwetsbaar maakt.
Wanneer Robert hem betrapt in zijn kamerjas, doet Leon zich voor als seismoloog bij Groot-Antwerpen. Stilaan ontstaat een band tussen de twee heren die zo warm is dat je haast hoopt dat de waarheid niet uitkomt. Helaas hebben leugens de gewoonte om net het tegenovergestelde te doen.
Van de Velde heeft een stem als een klok, waarmee hij vriend en vijand moeiteloos stil kan krijgen wanneer hem gevraagd wordt te roepen. In Het Zinkgat kreeg hij echter de verfrissende opdracht om zijn woede in toom te houden. Na de pauze verschijnt hij als een gebroken man die zijn huwelijk kost wat kost wil redden. Het dreigende zinkgat verdwijnt naar de achtergrond en maakt plaats voor kwetsbare gesprekken over liefde in al haar vormen.
Machteloos kijk je als publiek toe hoe de personages ten prooi vallen aan de kronkels van het leven. De cast weet iedere toeschouwer, van de eerste rij tot de nok van het theater, te raken met rauwe emotie, verpakt in een humoristisch jasje. Het is haast niet te vatten hoe je op amper tweeënhalf uur tijd zo’n band kan opbouwen met voordien onbekende personages, maar dat is net de schoonheid van theater.
Het Zinkgat is nog tot en met 1 november te zien in Theater Elckerlyc, en reist nadien langs Vlaamse cultuurcentra. Tickets en info via zinkgat.be.
Lees ook: Het Zinkgat: “Comedy met een emotionele onderlaag”
