De laatste maanden van het jaar zijn traditiegetrouw behoorlijk druk voor De Proefkonijnen. Ze maken zich namelijk niet alleen op voor hun jaarlijkse Sinterklaasfeest op zondag 14 november, tijdens de herfstvakantie staan ze ook opnieuw in het theater. Dit jaar brengen ze een actuele versie van de Lancelot-sage.
In Lancelot en de Heilige Vrouw trekt de befaamde ridder samen met het publiek op pad om de Heilige Graal te vinden. Al snel blijkt de queeste minder om draken en vijanden te draaien dan om een ontmoeting met zichzelf. De Proefkonijnen schetsen Lancelot niet als een onverschrokken superheld, maar als een tragikomische Don Quichot-figuur: bloedserieus over zijn heldenmissie, terwijl de werkelijkheid hem voortdurend op de korrel neemt.
Auteur en regisseur Randall Van Duytekom nam de traditionele heldenverhalen zeer bewust onder de loep. “Eigenlijk steken we een beetje de draak met de Ronde Tafel-sage”, legt hij uit. “In die verhalen moeten de personages heel ridderlijk zijn, vechten, hun verlangens onderdrukken en heldendaden verrichten. Maar eigenlijk waren dat allemaal zwijnen die hoofden gingen afhakken en veel dronken. De verhalen en de realiteit staan haaks op elkaar, en dat willen wij belichten.”
De voorstelling gebruikt Lancelots glimmende harnas als metafoor voor het beklemmende verwachtingspatroon van anderen. Onder de absurde queeste schuilt een vraag die ook volwassenen herkennen: hoeveel van wat we najagen, kiezen we eigenlijk zelf? En hoeveel wordt bepaald door het beeld van wie we denken te moeten zijn?
Dat ze de beweringen uit de eeuwenoude verhalen in twijfel trekken, betekent echter niet dat Lancelot in deze versie niet in dezelfde val trapt: “Lancelot wil zijn ridderlijkheid bewijzen en burchten bestormen, maar eigenlijk wordt hij vooral geconfronteerd met zichzelf en zijn feilbaarheid. Onze wereld bestaat vandaag de dag uit schone schijn en geveinsde perfectie, terwijl we allemaal maar mensen zijn met verlangens en driften. Dat is de ondertoon van de voorstelling, maar dan gebracht op onze manier.”
Tegelijk toont de voorstelling dat die maatschappelijke druk je niet hoeft te verstikken: zo kiest Lancelot er bewust voor om zijn harnas af te werpen en uit de prestatiemaatschappij te stappen.
“Gregory Van Damme is onze Lionel Messi”
Op het podium krijgt Lancelot weerwerk van Moora Vander Veken, die in een sneltreinvaart wisselt tussen de nevenfiguren in het verhaal. Gregory Van Damme krijgt in de titelrol dan weer alle vrijheid om te improviseren.
“Ik noem Gregory altijd onze Lionel Messi”, gaat Van Duytekom verder. “Niet alleen omdat dat de beste voetballer ter wereld is, maar Messi heeft ook een heel vrije positie op het veld. Met zijn talent kan hij elke positie aan, en Gregory heeft dat ook in een productie.”
Van Dammes connectie met het publiek zorgt ervoor dat hij doorgaans wat ingetoomd moet worden, al koos de auteur-regisseur er in dit stuk bewust voor om dat niet te doen. “Deze keer mag hij Lancelot spelen als een loose cannon, in alle hoogtes en laagtes. Deze herfstvakantie mag Gregory alles uit de kast halen.”
Lancelot en de Heilige Vrouw is nog tot en met 8 november te zien in de Zwarte Zaal van het Antwerpse Fakkeltheater. Tickets en info via deproefkonijnen.be.
